peki

sanki yemeğimi daha hazmedemeden sofradan uzaklaştım koşar adımlarla terk ettim yemeğimi.Hem daha bitmemişti oysa ama ben doydum,aslında doydum denemez de bilmiyorum kalkmam gerekiyordu o an,geç bile kalmıştım sanrım,hazmetmesi zor bir öğündü ne de olsa.yapmam gereken ne daha fazla çiğnemeye çalışarak yutamamaktan kaynaklanan acı çekmek ne de (varsayalım yuttum büyük bir iştahla)öğünümün ağırlığından dolayı hassas bünyemin acılar içinde kıvranması ve sindirmeye çalışmaktı. Nitekim yiyemedim, dolayısıyla doyamadım ama kalktım gittim bir çırpıda. Sonra günler geçti, annelerin en klişe cümlelerinden biri olan "yemeğini bitirmezsen arkandan ağlar"sözü geçti zihnimden. Ne tuhaf şey şu anne sözleri...fakat kimi zaman doğruluk payı vardır belki.kim bilir blogcum.kim bilebilir olup olmadığını,ha!?

...

peki.