sonradan nizamiyenin içine girip bir güzel kurulmuş,her imkanını son raddesine kadar sömüren,aslen SİVİL biri olarak şu rezidansta,sahipolduğum dünyanın en zor çıkılan ranzasına rağmen pek MUTLUYUM. .
evsizim yurtsuzum sefil öğrenciyim diye naralar atarken kendimi burda buldum iyi mi. iyi ki de bulmuşum, hoş bugun 2.günüm."iyi ki.."demem için daha çok yol olabilir ama şimdilik yolunda her şey.
o değil de blogcum,dün gözlerime inanamadığım bir manzarayla karşılaştım, akşam. aşşağı,ortak alana inip bir kahve alayım demiştim ve bir de baktım ki karşıda 76 kişilik bir topluluk.ekran karşısına geçmişler kızlı erkekli ve deyim yerindeyse ekrana kitlenmişler. televizyon seyretmediğim için uzun süredir tanıdıklardan duyduğum bilgi dışında dizilerle ilgili en ufak fikrim olmaıdğından dünün perşembe ve perşembenin aşkı memnu günü olduğunu bilmem asla tahmin edilemezdi tabi. ve asla tahmin edemedim de ağzım açık şekilde kalabalığın çevresinden dolaşıp ekrana büyük bir merakla bakana kadar ...
bu ne sevgidir bu ne bağlılıktır be genç insanlar. siz nasıl gençsinizz kalkın bir yerlere gidip sohbet edin birkaç içki eşliğinde. gidin müzik dinleyin, film izleyin İÇİNİZ Mİ GEÇMİŞ SİZİN,NEDEN ORTA YAŞ ÜZERİ YA DA KÜÇÜK KARDEŞLERİN YAPICAK BİR ŞEY OLMAMASINDAN DOLAYI YÖNELDİĞİ AKTİVİTELERE YÖNELİYORSUNUZ diyesim geldi o an. ama tuttum kendimi,zor olsa da ..
ve şimdi kahvaltı vaktine geç kalmasam iyi olucak,içimi döküp rahatlamışken hazır .)
parmakizi sistemi olan bir rezidans burası ya uv çok havalıhjk
beni beklerler yemekhanede. ah seviyorum seni kahvaltı.
öptüm seni ara beni blogcağzım.
Kaydol:
Kayıt Yorumları (Atom)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder