Bir Villanelle**

Yumuyorum gözlerimi, yıkılıp ölüyor dünya;
Yeniden doğuyor açınca gözlerimi.
(Kafamın içinde yarattım seni galiba.)

Yıldızlar dans ediyor mavilerle, kırmızılarla,
Dörtnala geliyor keyfince karanlık:
Yumuyorum gözlerimi, yıkılıp ölüyor dünya.

Beni büyüyle çektin yatağa, bunu düşledim,
Şarkılar söyledin çılgınca, delice öptün.
(Kafamın içinde yarattım seni galiba.)

Tanrılar düşüyor gökten, sönüyor cehennem ateşleri:
Çekip gidiyor melekler de, şeytanın adamları da:
Yumuyorum gözlerimi, yıkılıp ölüyor dünya.

Söylediğin gibi dönersin demiştim,
Ama yaşlanıyorum artık, unuttum adını.
(Kafamın içinde yarattım seni galiba.)

Bir fırtına kuşunu sevmeliydim senin yerine;
Bahar gelince gökyüzünü basarlar hiç değilse.
Yumuyorum gözlerimi, yıkılıp ölüyor dünya.
(Kafamın içinde yarattım seni galiba.)

Sylvia Plath

Bir villanellenin gelişi çok ani oldu,tam da kendi kendimi fütursuzca eğlerken,gün içinde aklıma takılan konuların ufak araştırmasını sürdürürken internet üzerinden gözüm Sylvia Plath'a takılıverdi..Kendisi ile Jane Austen aracılığıyla tanışmış idim.Çok da hoşuma gitmiş idi vakti zamanında uslubu olsun,sözcük seçimi olsun.Büyülenmiştim adeta.Fakat bugun hiç beklemediğim bir anda beni derinlere alıp götürdü geri getirmeyecekmişcesine.
Sylvia Plath ve sözcükleri ve parantezleri yıktınız beni bu gece!...